วันธรรมดาของคนธรรมดา

ช่วงนี้สถานการณ์ความไม่สงบในบ้านเมืองวุ่นวายมาก ผู้คนต่างเดือดร้อนกับการกระทำของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง
พวกเค้านั้นคงไม่รับรู้ความเดือดร้อนนี้หรอก สิ่งที่เค้าได้รับคือ ความสะใจ ความดีใจ ที่เห็นบ้านเมืองของเราเกิดความเสียหาย เราก้อเป็นหนึ่งในบุคคลที่ได้รับความเดือดร้อนนี้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเดินทาง หรือ เสียงที่ได้ยินซึ่งไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงประทัด หรือลูกปืน อย่างเรายังถือว่าโชคดีกว่าผู้ที่มีบ้านที่อยู่ในพื่นที่ชุมนุมส่วนเรานั้นอยู่รอบนอกแต่ก็ใกล้เคียงซะ

อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ไม่ได้ทำงานเลยเพราะ ออฟฟิตเค้าเข้าใจสถานการณ์บ้านเมืองเลยให้หยุดยาวแต่เราก็ยังมีไปไซต์ลูกค้าบ้างซึ่งการเดินทางไปทำงานนั้นก็เสี่ยงอยู่ระดับหนึ่ง แต่ทำไงได้ ช่วงนี้จะเดินทางไปไหนสิ่งเดียวที่พึ่งได้คือ มอเตอร์ไซต์รับจ้าง เหมือนเด็กแว้นซ์ไปชั่วขณะ ฮ่าๆๆ อยากให้เรื่องมันยุติโดยเร็วจังอยากให้รัฐจัดการให้ได้ อยากให้ไม่มีการเสียเลือดเสียเนื้อไม่ว่าจะฝ่ายใดก็ตาม ช่วงที่เขียนบล็อคอยู่นี่ยังได้ยินเสียงมาเป็นระยะเลย แต่อย่าคิดออกไปดูน่ะ เด๋วโดนลูกหลงจะซวยเอา

ฉนั้นวันธรรมดาของเรา ณ ตอนนี้ คือตื่นขึ้นมาดูข่าวสาร ดูข้อมูลทางอินเตอร์เนต ทำงาน(บ้าง) เล่นเกม ฟังเพลง ช่วงนี้มีเพลงที่เอามาร้องใหม่หลายเพลง ฟังไปก็อินไป ฮ่าๆๆ อินได้ทุกเพลงเลยเรา อยากเอาเพลงมาลลงผ่านทางนี้บ้างแต่ลงไม่เป็นฮ่าๆๆ ช่วงนี้ใกล้ปิดโปรเจกต์ลูกค้าแล้วถ้าปิดคราวนี้คงไม่ได้ไปที่นั่นแล้วเพราะม่ะมีโปรเจกต่อแล้ว เกือบสี่เดือนที่ไปที่นั่นก็รู้สึกดีน่ะ ทุกคนที่นั่นค่อนข้างเฟรนลี่นอกเหนือจากการทำงานน่ะ อาหารที่นั่นถูกมากเซฟตังไว้เยอะมากเลย แหล่งช้อปปิ้งก้อม่ะมีฮ่าๆๆ เหมือนโรงเรียนอ่ะ ที่จะต้องมีสัญญาณการเริ่มงาน สัญญาณการกินข้าวเที่ยง สัญญาณการเลิกงาน ส่วนใหญ่ที่นั่นเป็นญี่ปุ่น การสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษบ้าง ญี่ปุ่นบ้าง แต่เราพูดไทยฮ่าๆๆ เพราะเราอนุรักษ์์นิยม เอาเป็นว่าก็รู้สึกดีที่ได้ทำงานเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของพนักงานที่นั่น เคๆๆ เราไม่มีเรื่องไรจะเม้าแล้วเพราะตอนนี้เราจดจ่ออยู่กับเสียงปืนของทหารที่ดังแถวหน้าบ้านเรา ไปสังเกตการณ์ก่อนนน่ะเเล้วจะมาเขียนให้อ่านกันอีกที